خیلی وقته دیگه بارون نزده

رنگ عشق به این خیابون نزده

وقتی رفتی همه چی رفت همه ی دلبستگی رفت

شب و روز من یكی شد حتی حس زندگی رفت

دیگه بی تو مرده بودم حرف مردم شده بودم

توی آغوش نبودت تو خودم گم شده بودم

وقتی رفتی تازه فهمیدم چی بودی

برای من طپش زندگی بودی

وقتی رفتی دیگه اون پنجره خوابید

وقتی رفتی آره رفتی ، رفتی

از تو مونده یادگاری واسه ی من بیقراری

خنده رو لبامه اما از دلم خبر نداری

نه تو بودی نه ترانه نه یه حرف عاشقانه

من مگه از تو چی خواستم فقط و فقط بهانه

وقتی رفتی همه چی رفت همه ی دلبستگی رفت

شب و روز من یكی شد حتی حس زندگی رفت

دیگه بی تو مرده بودم حرف مردم شده بودم

توی آغوش نبودت تو خودم گم شده بودم

وقتی رفتی تازه فهمیدم چی بودی

برای من طپش زندگی بودی

وقتی رفتی دیگه اون پنجره خوابید

وقتی رفتی آره رفتی ، رفتی ..

همون شب دلم گرفت..

دلم برای تنهاییم گرفت كه به اندازه ی رهگذری با كوله باری خالی از عشق و اندوه كه در مسیری دور و راهی دورتر روی برگهای خشك پاییز قدم می زاره و خش خش برگها در نظرش زیباترین آوای عالمه...

نه؛نمی خواهم شعار بدهم كه چرا انسانیت مرد؟چرا محبت زیر خاك مدفون شد؟و چرا عشق ها همه شده شعار؟فقط می خوام بپرسم:درد؛كدوم احساس آدمی رو بر می انگیزه؟

همون شب دلم گرفت،دلم برای همه آدم هایی گرفت كه كور شدن،كر شدن،لال شدن یا اینكه نه!فقط می خوان كور باشن،كر باشن،لال باشن!دلم برای آدمهایی گرفت كه همه چیزشون مادی شده،دوستیهاشون مادی،دشمنیهاشون مادی،عشقهاشون مادی و حتی مرگ هاشونم مادی....

دلم برای همه آدمهایی گرفت كه در مقابل عزیزترین عزیزاشون هم جمله ی ((دوستت دارم)) رو با اكراه بیان می كنن.

همون شب دلم برای سهراب گرفت...

كه چه معصومانه و پر درد گفته بود:

من كه از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت كردم

حرفی از جنس زمان نشنیدم

هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود

كسی از دیدن یك باغچه مجذوب نشد

هیچ كس زاغچه ای را سر یك مزرعه جدی نگرفت...

دارم دیونه میشم خدا

چه سرنوشت تلخیه

بی عشق تحمل کرد

چه روزای سختیه

دلگیرو خسته ام

از زندگی سیرم

کمکم کن تنهام نذار

دارم آروم آروم میمیرم

همه چی سیاهه توی روزگارم

نمیدونم چی میخواد دل بی قرارم

از هر چی عشقه بریده

خسته شده طاقت نداره به آخر رسیده

بگذار اعتراف کنم که بدجور دلم برایت تنگ شده
فکر نکن بی وفا هستم ، دلم از سنگ نشده…
اعتراف میکنم اینک در حسرت روزهای شیرین با تو بودنم
باور نمیکنم اینک بی توام
کاش میشد دوباره بیایی و یک لحظه دستهایم را بگیری
کاش میشد دوباره بیایی و لحظه ای مرا ببینی
تا دوباره به چشمهایت خیره شوم ، تا بر همه غم و غصه های بی تو بودن چیره شوم…
کاش میشد دوباره بیایی و لحظه ای نگاهت کنم ، با چشمهایم نازت کنم
در حسرت چشمهایت هستم ،چشمهایی که همیشه با دیدنش دنیایم عاشقانه میشد
بگذار اعتراف کنم که بدجور دلم هوایت را کرده
در حسرت گرمی دستهایت ، تا کی باید خیره شوم به عکسهایت ، هنوز هم عاشقم ، عاشق آن بهانه هایت…
کاش بودی و به بهانه هایت نیز راضی بودم ، کاش بودی و من دیگر از سردی  نگاهت شاکی نبودم
هر چه خواستم از تو بگذرم از همه چیز گذشتم جز تو ، هر چه خواستم فراموشت کنم همه را فراموش کردم جز تو ، هر چه خواستم به خودم بگویم هیچگاه ندیدم تو را ، چشمهایم را بستم و باز هم دیدم تو را ، هر چه خواستم دلم را آرام کنم ، آرام نشد دلم و بیشتر بهانه تو را گرفت ، هر چه خواستم بگویم بی خیال ، بی خیالت نشدم و به خیالت تا جایی که فکرش هم نمی کنی رفتم…
میخواستم با تنهایی کنار بیایم ، دلم با تنهایی کنار نیامد ، میخواستم دلم را راضی کنم ، یاد تو باز هم به سراغم آمد ، میخواستم از این دنیا دل بکنم ، دلم با من راه نیامد …
بگذار اعتراف کنم که دلم در چه حالیست ، بدجور از نبودنت شاکیست ، هر جا هستی برگرد که اصلا حالم خوب نیست….

روزی که رفتم قلم را نیز به دست باد سپردم

در خیالم سفر از من نیلوفری دیگر خواهد ساخت

که دیگر در پی کلمات جنون آمیز زندگی اش نخواهد بود

خواستم همه جیز را به دست باد بسپارم

حتی ماهی را که تا صبح برایش از قصه ی غصه هایم می خواندم ....

آسمان آن شهر آنقدر بزرگ بود که دیگر جایی برای یافتن لباس تنهایی نبود

همه چیز خوب بود برای رهایی از گذشته ای تلخ و ساختن آینده ای شیرین ....

اما آن شهر با هزار رنگش نتوانست بی رنگی مردمان شهرم را

بهانه ای قرار دهد برای دل کندن ....

و حال دوباره برگشته ام

اما نه برای بودن تنها در این شهر

بلکه در دنیایی که ستاره هایش

روشنایی شبهای تارم را نوید خواهند داد ....

می خواهم نیلوفری باشم شاعر و عاشق !!!

نیلوفری که برای رسیدن به زندگی و هدفش تلاش می کند و هرگز، تسلیم نمی شود .

نیلوفری که خودش است نه درختی که با وزش نسیمی آرامشش را از دست می دهد.

این همه دنبال تو بودم که چی
حتی نوشتم و سرودم که چی

عمری شدی بود و نبودم که چی
شدی تموم تارو پودم که چی

دیگه زمونه دشمن عاشقه
تشنه به خون عاشقه صادقه

در به دری بخت دل لایقه
عاقبت عشق حقیقی دقه

دیگه دلم بی غزل و ترانست
بدون نغمه های عاشقانست

دیگه کسی نمی خره دلم رو
این دل بی رفیق غافلم رو

چون دیگه از هرچی دله بریده
یه خط قرمز رو خودش کشیده

خسته شدم از تو و از خیالت
از همه ی محبت محالت

دیگه دلم بی غزل و ترانست
بدون نغمه های عاشقانست

دیگه کسی نمی خره دلم رو
این دل بی رفیق غافلم رو

چون دیگه از هرچی دله بریده
یه خط قرمز رو خودش کشیده

خسته شدم از تو و از خیالت
از همه ی محبت محالت

خواننده : سهیل جامی

سلام ای غروب غریبانه ی دل

سلام ای طلوع سحر گاه رفتن

سلام ای غم لحظه های جدایی

خداحافظ ای شعر شبهای روشن   

               ****

  خداحافظ ای شعر شبهای روشن

خداحافظ ای قصه ی عاشقانه

خداحافظ ای آبی روشن عشق

خداحافظ ای عطر شعر شبانه

              ****                                                                                     

خداحافظ ای همنشین همیشه

خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

تو تنها نمی مانی ای مانده بی من

 تو را می سپارم به دل های خسته

              ****

تو را می سپارم به مینای مهتاب

تو را می سپارم به دامان دریا

اگر شب نشینم اگر شب شکسته

تو را می سپارم به رویای فردا

             ****

به شب می سپارم تو را تا نسوزد

به دل می سپارم تو را تا نمیرد

اگه چشمه ی واژه از غم نخشکد

اگر روزگار این صدا را نگیرد

                 ****

خداحافظ ای برگ و بار دل من

خداحافظ ای سایه سار همیشه

اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم

خداحافظ ای نو بهار همیشه

برگرفته از وبلاگ بهترین داداش دنیا 

کاش وقتی زندگی فرصت دهد

گاهی از پروانه ها یادی کنیم

کاش بخشی از زمان خویش را

وقف قسمت کردن شادی کنیم

کاش گاهی در مسیر زندگی

باری از دوش نگاهی کم کنیم

فاصله های میان خویش را

با خطوط دوستی مبهم کنیم

کاش وقتی آرزویی میکنیم

از دل شفاف مان هم رد شود

مرغ آمین هم از آنجا بگذرد

حرف های قلبمان را بشنود